GELEN TURİST BİRA İÇİP KEBAP YİYOR TARKAN İLE EĞLENİYOR

 
 1998 yılından beri ’Türkiye Profili, Türkiye Kadın Profili ve Türkiye Erkek Profili’ çalışmalarını yapan Efes Pilsen bu tek Türkiye’ye gelen turistlerin profilini çıkardı. Araştırmaya göre turistlerin önemli bölümü tatilini 4 veya 5 yıldızlı otelde geçiriyor, en çok bira içiyor ve Tarkan’ı dinleyerek eğleniyor.

Bugün 3 Aralık...

Tüm bu fotoğraflara bakıp da günün ehemmiyetini anlamak mümkün aslında.Engellilere adanmış bir gün, bugün.Toplum içinde kendilerine çok rol bulamayan, kimi zaman dışlanan, hor görülen insanların günü.

Yine de tüm bu 'engellere' rağmen bunları aşıp başarı hikayeleriyle dolu insanlar da var bu hayatta.Resim yapanlar, profesyonel şarkı söyleyenler, kolları olmadığı halde yüzenler, o 64 kareyi görmeden satranç tahtasında rakibini mat edenler...

Bugün onların hikayesidir.

İSTANBUL-1992 yılında Birleşmiş Milletlerin kararı ile 3 Aralık "Uluslararası Engelliler Günü" olarak kabul edilmiş; bu karar, 1993 yili Mart ayında Birleşmiş Milletler İnsan HaklarI Komisyonunun 1993/29 sayılı bildirisi ile 3 Aralık Gününün tüm dünyada engellilerin topluma kazandırılması ve haklarının "tam ve diger insanlara eşit ölçüde" saglanması amaci için çalışılmasi gereken bir gün olarak tüm dünyaya duyuruldu.

O zamandan beri 3 Aralık Uluslararası Engelliler Günü olarak bilinmektedir.

hiç birşeyin önemi yok
bir yatakta debelenmekten başka
ucuz hayaller ve bir birayla
yapraklarken ölürken ve atlar ölürken
ve ev sahibeleri koridorlarda dikmiş gözlerini bakarken;
canlıdır müziği çekilmiş perdelerin,sinek sürüleri
ve patlamalar sonsuzunda
son insan'nin mağarası;
hiçbir şeyin önemi yok sızdıran lavobadan başkaş
boş şişeden,
keyiften,kıstırılmış
bıçaklanmış ve traş edilmiş gençlikten başka,
kendisine sözcükler öğretilip
ölsün diye
arkası yastıkla desteklenmiş
gençlikten başka.

BUKOWSKİ

Doğan Cüceloğlu'nun resmi web sitesinden alınmıştır.

İsteyenler linke tıkleyerek büyük ustanın hayat ve insanla ilgili diğer yazılarına kolayca ulaşbilirler.

http://www.dogancuceloglu.net/index.php

Ayrıca her pazar TV8 de saat 10 15 perogremı devem etmektedir.

http://www.dogancuceloglu.net/index.php?sayfa=icerik_goster&id=384.

İçimizdeki Çocuk ve Yaşam

Hepimiz bir uğraş içindeyiz ve yaşamın bu akışı içinde koşturup dururken, sürekli diğer insanlarla etkileşim ve iletişim kuruyoruz. Bu etkileşim ve iletişim içinde insanlar beni etkiliyor, ben onları etkiliyorum.

Yaşamın bu akışı içinde diğer insanlarla etkileşim kurarken acaba asık suratlı, öfkeli ve kaygılı mıyız, yoksa sakin, huzurlu ve mutlu muyuz?

“Bana ne diğerlerinin asık suratlı olup olmamasından, ben kendime bakarım,” diye düşünebilirsiniz. Ama yaşam öyle işlemiyor. Çevredeki insanların asık suratlı olması, zaman içinde diğerlerinin de asık suratlı olmasına yol açıyor. Tabi bunun aksi de doğru; çevredeki güler yüzlü insanların çoğunlukta olması, diğerlerinin de güler yüzlü olmasına yol açıyor.

İnsanlar dışarıya çıktıklarında, daha çok güler yüzlü mü, yoksa asık suratlı insanlar mı görüyor?

Bizim konuştuğumuz çoğu kişi sokakta çoğunlukla asık suratlı, öfkeli insanlar gördüklerini söylediler. Peki, niçin?

Yaşamın zorlukları, ekonomik sıkıntılar kesinlikle önemli bir etken. Dış etkenlerin oluşturduğu olumsuz koşulların etkisini görmemezlikten gelmek gerçekçi değildir. Diğer yandan bireyin kendi iç dünyasını hesaba almamak da bilimsel olmaz.

İnsan mutluluğunun koşullarını araştıranlar refah düzeyleri düşük alan bazı “üçüncü dünya” insanlarının refah düzeyi kendilerinden kat be kat iyi olan batılılardan daha mutlu olduklarını görmüşlerdir. 1960 – 1996 arasında Batı ülkelerinde kişi başına düşen ortalama gelir üç misli artmasına karşılık, mutluluk ölçümlerinde yüzde kırklık bir düşüş gözlenmiştir. (Richard Layard. (2005.) Happiness: Lessons From A New Science. New York: The Penguin Pres.)

Çok uzaklara gitmeye gerek yok; kendi toplumumuzda da aynı gözlemleri yapabiliriz. Güler yüzlü, sakin ve mutlu olanlar her zaman zengin ve varlıklı insanlar mı? Tam aksine, varlıklı olanlar, çoğu kez bana daha asık suratlı görünüyor.

Benim bulunduğum semtte bir bankanın ufak bir şubesi var. O şubenin bir güvenlik görevlisi var. Mustafa Bey 50 yaşlarında. Her zaman güler yüzlü. Gözlerinin içi gülüyor. Hiçbir iş onun için zor değil. Hemen yardım etmeye, müşterinin ve orada çalışanların hayatını kolaylaştırmaya hazır. Benim ülkemin yüz binlerce sevilesi saygıdeğer insanlarından biri.

O kadar etkilendim ki, kendisiyle her gittiğimde sohbet ettim ve hayatı hakkında bilgi almaya çalıştım.

- Evde de böyle misin, Mustafa Bey?

- Ben her yerde böyleyim!

- Eşinle, çocuklarınla konuşurken, böyle gözlerin cıvıl cıvıl mı?

- Ben hep böyleyim.

- Nasıl başarıyorsun bunu, gözlerinin içi gülüyor?

- Bilmem. Geçenlerde bir ortamda hanımımla beraberdik, konuşuyorduk ve anlattıklarımıza ikimizde gülüyorduk. Bir hanım geldi, “affedersiniz,” dedi, “evli misiniz?” Evet, dedik. Kaç yıldır, diye sordu. Otuz yıldır evliyiz. Yanındaki adama, “Bak,” dedi, “aile denince böyle olmalı; beraber konuşuyorlar, ikisinin de gözleri gülüyor.”

Mustafa Bey çok kısıtlı olanaklarla yaşayan biri. Dış etkenler yönünden pek zengin değil, ama bir iç etken var ki, o yönden çok zengin.

Nedir bu iç etken?

İç çocuk! Mustafa Bey’in iç çocuğu dipdiri; sevgiye doymuş ve yaşamı doyasıya kucaklamış. İç çocuk bizim masumiyetimizdir, özümüzün duygusal varoluşudur. Yaşam coşkumuzun kaynağı iç çocuğumuzdur. İç çocuk motivasyonumuzun, şevkimizin kaynağıdır.

İç çocuk sağlıklı olabilir, sağlıksız olabilir. Sürekli başkasını memnun etmeye çalışmak sağlıksız bir iç çocuğun varlığını gösterir. Böyle bir kişi:

- Başkasını memnun etmek için derse çalışır, okulda başarılı olur;

- Başkasını memnun etmek için hoşuna gitmeyen bir mesleği seçebilir;

- Başkasını memnun etmek için içinin ısınmadığı biriyle evlenmeye “evet” der;

Peki, neden böyle yapar? Çünkü küçükken anne ve babasından görmediği kabulü şimdi başkalarından elde etmeye çalışır.

Çocuk büyürken içinde yetiştiği ailede toplum beklentileri çok baskın ise sık sık çocuk “ayıp” kelimesini duyar; “aman başkaları görmesin!” denir. Böyle bir ortamda çocuğun bireyselliği önemsenmez, onun topluma uyum yapması ve başkaları tarafından kabul görmesi, “münasip” biri olarak yaşaması çok önemsenir. Çocuk bunu içselleştirmeye başlar. Yani toplumu ve toplumsal kuralları temsil eden “iç anababa” büyür, büyür, büyür; kendi saf özünü temsil eden “iç çocuk” gelişemez. Pısırık, ezik, kendinden emin olmayan, kendi değerini başkalarını memnun etmekte arayan biri olarak yetişmeye başlar. Bu insan yetişkin bir insan olgunluğuna erişemez.

Bir de bunun tam aksi bir durum vardır.

Çocuğa hiç sınır koymamış, ne isterse vermiş, sorumluluk bilincinin gelişmesine fırsat verilmemiş bir ortamda, kendinden başka hiç kimseyi düşünmeyen, bencil, saldırgan bir insan yetişir. Bu insanda sadece iç çocuğun sesi duyulmakta, ama toplumu ve diğer insanları temsil eden ses olan iç anababa hiç gelişmemiştir. Bu insan da olgunlaşamamış, sağlıklı bir yetişkin olamamıştır. Arsız ve saldırgandır.

Gelişmiş olgun insanda iç çocuk ve iç anababa dengelidir. İkisi de gelişimin bir parçası olarak çocuğun varoluşun bir parçası olmuştur. İkisi birlikte yaşamı anlamlı, coşkulu ve güçlü yaşamaya götürür.

Yaşamın anlamı kişinin kendini toplumun bir parçası olarak görmekten, ait olmaktan, yani iç anababanın sağlıklı gelişiminden kaynaklanır.

Yaşamın coşkusu kişinin iç çocuğunun sağlıklı olarak gelişiminden kaynaklanır.

Kişinin gücü ise iç çocuğun ve iç anababanın birbirleriyle ahenkli olarak işbirliği yapmasından, bir ekip olarak çalışmasından kaynaklanır.

Böylece iç çocuğu ve iç anababası dengeli bireyin yaşamı anlamlı, coşkulu ve güçlü bir yaşamdır.

İç anababası tarafından kabul görmemiş, onlar tarafından onaylanmamış çocuk, ömür boyu başkalarından onay arar, onların gözlerinin içine bakar.

İnsanlar onun beklediği onayı, beğeniyi verirlerse geçici olarak mutlu olur, vermezlerse de çok kırılır. Bu tipler çok alıngandır, çabuk kırılırlar.

Doğan Cüceloğlu (09.09.2008)

 Arkadaşım heyecenla!

 "Mutlaka görmelisin" dedi."Neyi?" dedim.

"Discovery'de yayınlanmış olan bu

belgeseli" dedi.

Linke tıklayın ve görün

o bizden biri hemde Ankara'da

yaşıyor.

O görme engelli

ressam Eşref Armağan'ın hikayesi

Güzelliğin On Par'Etmez Güzelliğin on par'etmez Bu bendeki aşk olmasa Eğlenecek yer bulaman Gönlümdeki köşk olmasa Tabirin sığmaz kaleme Derdin dermandır yareme İsmin yayılmaz aleme Aşıklarda meşk olmasa Kim okurdu kim yazardı Bu düğümü kim çözerdi Koyun kurt ile gezerdi Fikir başka başk'olmasa Güzel yüzün görülmezdi Bu aşk bende dirilmezdi Güle kıymet verilmezdi Aşık ve maşuk olmasa Senden aldım bu feryadı Bu imiş dünyanın tadı Anılmazdı VEYSEL adı O sana aşık olmasa.

Aşık Veysel Şatıroğlu

Bir Zamanlar Genç Kız Çeyizlerinin En Önemli Parçalarından Olan, Rengarenk Kumaşlarla ve Binbir Emekle İşlenerek Dikilen Yorganların Yerini, Hazır Satılan Makine Üretimi Yorgan ve Battaniyeler Aldı. Kültürümüzün Önemli Parçası Olan Yorgancılığı Yapanların da Her Yıl Azalmasıyla Meslek Son Yıllarını Yaşamaya Başladı.

Son yorgancı ustalarından biri olan İzmir'in Aliağa ilçesindeki Harun Çoban (60) işini inatla sürdürüyor. Çoban, "Önceden evlenme çağına gelen her genç kız, annesini alır ve en az iki yorgan diktirmek için gelirdi. Şimdi ise anneler, kızlarını zorla getiriyor." diyor.

Mesleğe teyzesinin tavsiyeleriyle İstanbul'da başlayan Çoban, el dikimi yorganlara halkın eskisi gibi ilgi göstermediğini belirtiyor. Büyük alışveriş merkezlerinde ve tekstil mağazalarında satılan hazır yorgan ve battaniyelere daha çok talep olduğuna işaret eden Çoban, bu sebeple mesleğinin yorgancılığın tarihe karışma tehlikesiyle karşı karşıya kaldığını söylüyor. Harun Çoban, şöyle devam ediyor: "Bu mesleği, İstanbul'da 1967 yılında teyzemlerin dükkanında çırak olarak başladım. Daha sonra Konya'da kendi dükkanımı açtım. Ekonomik sebeplerle İzmir'e taşınmak zorunda kaldım. Aliağa'da 1986 yılında beş yorgancıydık. Meslektaşlarımız, yıllar geçtikçe azalan ilgi karşısında dayanamayarak dükkanlarını kapattı."

El işi yorganları günümüzde sadece köylülerin diktirdiğini anlatan Çoban, "Kış geldi. Bizim mesleğin en hareketli olduğu zamanlar başladı. Özellikle köylüler, yeni yorgan diktirmeye veya var olanları tamir ettirmeye geliyor. Zaten müşterilerimizin yüzde 90'ını onlar oluşturuyor, çünkü canlarının kıymetini iyi biliyorlar." diyor. Eskiden evlilik çağındaki kızların, çeyizine girecek bir yorgan için üç gün uğraştığını anlatan Çoban, günümüzde günlerce çalışılarak dikilen yorganlara değer verilmediğinden şikayet ediyor: "Bir yorganı üç gün işleyerek yaptığımız günler geride kaldı. Dolayısıyla artık sanat eseri yorganları görmek çok zor. Vatandaş, zorlu hayat şartları karşısında el işi yorganların karşılığını veremez oldu. Biz de daha az emek harcayarak, dar gelirliler için ekonomik yorganlar dikmeye başladık. Böyle ayakta kalabiliyoruz."

Yorganlarda yalnızca yün ve pamuk kullandıklarına dikkat çeken Harum Çoban, ekonomik ve yıkanabilir isteyen müşteriler de çıktığını söylüyor: "Onlar için de silikon doldurulmuş yorganlar yapıyoruz. Dikim ücreti, kumaşına göre 20 ile 60 YTL arasında. Piyasada satılan hazır yorganlar 100-120 YTL iken bizim diktiklerimiz 50-80 YTL'ye satılıyor."

Harun usta, mesleği sürdürmesi için yetiştirdiği 30 yaşındaki oğlu Fatih Çoban'la birlikte çalışıyor. Babasının yanında pamuk ve yün döverek işe başlayan Fatih de yorgancılığı benimsemiş: "Ben dünyaya yorgancı olarak geldim. Bu meslekle gözümü açtım. Artık bir makine gibi yorgan dikiyorum." (CİHAN)

Merdiven

.

Agir agir çikacaksin bu merdivenlerden Eteklerinde günes rengi bir yigin yaprak Ve bir zaman bakacaksin semaya aglayarak Sular sarardi yüzün perde perde solmakta Kizil havalari seyret ki aksam olmakta Egilmis arza kanar muttasil kanar güller Durur alev gibi dallarda kanli bülbüller Sular mi yandi neden tunca benziyor mermer Bu bir lisan-i hafidir ki ruha dolmakta Kizil havalari seyret ki aksam olmakta

.

Ahmet Hasim

DOSTLUK

Biz haber etmeden haberimizi alırsın, yedi yıllık yoldan kuş kanadıyla gelirsin. Gözümüzün dilinden anlar, elimizin sırrını bilirsin. Namuslu bir kitap gibi güler, alnımızın terini silersin. O gider, bu gider, şu gider, dostluk, sen yanı başımızda kalırsın

NAZIM HİKMET RAN

.

Yediyordu Elif kagnisini Kara geceden geceden Sanki elif elif uzuyordu inceliyordu Uzak cephelerin acisiydi gicirtilar Inliyordu dagin ardi yasla Herbir heceden heceden Mustafa Kemal'in Kagnisi derdi kagnisina Mermi tasirdi öteye, dag tas asardi Çabuk giderdi, çok götürürdü Elifcik Nam salmisti asker içinde Bu kez herkesten evvel almisti yükünü Dogrulmustu yola, önceden önceden Öküzleriyle kardes gibiydi Elif, Yemezdi, içmezdi, yemeden içmeden onlar Kocabas çok ihtiyardi çok zayifti Mahzundu bütün Sarikiz, yanisira Gecenin ulu agirligina karsi, Hafiftiler, inceden inceden Iriydi Elif kuvvetliydi kagni basinda Elma elmaydi yanaklari, üzüm üzümdü gözleri Kinali ellerinden rüzgar geçerdi daim Toprak gülümserdi çarikli ayaklarina Alini yesilini kapmisti, geçirmisti Niceden niceden Durdu birdenbire Kocabas, ova bayir durdu. Nazar mi degdi göklerden, ne? Dah etti, yok.Dahha! dedi, gitmez. Ta gerilerden baska kagnilar yetisti geçti gicir gicir Nasil durur Mustafa Kemal'in Kagnisi Kahroldu Elifcik, düsünceden düsünceden Aman Kocabas, ayagini öpeyim Kocabas, Vur beni, öldür beni, koma yollarda beni. Geçer, götürür ana çocuk mermisini askercigin Koma yollarda beni, kulun köpegin olayim Bak hele üzerimden ses seda uzaklasir Düserim gerilere iyceden iyceden Kocabas yigildi çamura Büyüdü gözleri büyüdü, yürek kadar Örtüldü gözleri örtüldü hep Kalir mi Mustafa Kemal'in Kagnisi bacim Kocabasin yerine kostu kendini Elifcik Yürüdü düsman üstüne yüceden yüceden.

.

Fazil Hüsnü Daglarca

.